Zorgprofessional en oudere

Mijn moeder is verhuisd

Door prof. dr. Katrien Luijkx
Hoogleraar mensgerichte ouderenzorg en maatschappelijke impact

 

 

Een aantal weken geleden beoordeelde ik een proefschrift over het verhuizen naar een verpleeghuis. Daaruit blijkt dat verhuizen naar een verpleeghuis een stressvolle gebeurtenis is, vergelijkbaar met elke andere verhuizing. Uit het onderzoek blijkt dat daar vaak nog bij komt dat het bij de zorgorganisatie niet goed is georganiseerd en dat de verhuizing plotseling en op korte termijn moet plaatsvinden. Onze casemanager had ons erop voorbereid dat er pas over een aantal maanden een zorgappartement voor mijn moeder beschikbaar zou komen. Toch zette ik me na het lezen van dit proefschrift al schrap voor haar eventuele verhuizing. Dat deed ik natuurlijk in gedachten, want zolang er geen appartement beschikbaar is, kun je niets doen.

En toen, ineens, veel sneller dan verwacht, kreeg mijn moeder op vrijdag de uitnodiging om een week later haar nieuwe zorgappartement te komen bekijken. Na de bezichtiging moest ze binnen anderhalf uur laten weten of ze wilde verhuizen. Vervolgens zou de verhuizing dan binnen een week plaats moeten vinden. Mijn zus en ik zijn het eens met de casemanager dat een meer beschermde woonomgeving mijn moeder goed zal doen. Een beschermde woonomgeving betekent immers drie maaltijden, sociale contacten, activiteiten en begeleiding, verzorging en verpleging als dat nodig is. We waren daarom opgelucht toen mijn moeder na de bezichtiging besloot te verhuizen.

Mijn moeder keek niet uit naar deze verhuizing. De dag voor de verhuizing ging ze niet mee om de sleutel op te halen. De hulp van haar kleinzoons waardeerde ze enorm, net als de hulp van mijn zus, mijn man en mij. Van het samen friet en chinees eten op de avond voor de verhuizing genoot ze.

Op de dag van de verhuizing was ze er klaar voor. De laatste spullen die nog ingepakt moesten worden had ze in een tas gedaan en de vaatwasser was uitgeruimd. Nadat ze met mijn zus worstenbroodjes had gehaald, ging ze naar haar nieuwe woning, waar toen vooral dozen en wat meubels stonden. Ze liet het over zich heen komen en gaf goedkeuring of aanwijzingen als iemand daar om vroeg.

Helaas bleek de verhuizing ook bij deze zorgorganisatie niet goed georganiseerd te zijn. Als je niet beter wist, zou je kunnen denken dat het voor de organisatie een verrassing was dat mijn moeder op deze dag zou verhuizen. Toen mijn zus op vrijdag de sleutel ophaalde, bleek dat de tag om de deuren te openen pas na het weekend door de zorgorganisatie geprogrammeerd kon worden. Daardoor konden we de buitendeur niet zelf openen. Omdat het voor beide partijen heel onhandig is om bij een verhuizing elke keer aan te bellen om de buitendeur geopend te krijgen, regelde de zorg uiteindelijk een tijdelijk werkende tag.

Op de dag van de verhuizing kwam een verzorgende een kwartier voor de geplande intake vertellen dat het later zou worden, omdat het druk was. Omdat we genoeg te doen hadden, was dat geen probleem. De intake was klungelig. We zaten op de gang, omdat de lampen werden opgehangen in het appartement van mijn moeder en het kantoor van de verzorgenden bezet was. Tijdens de korte intake bleek dat de verzorgende geen idee had wie mijn moeder is en al helemaal geen idee had wat voor zorg en ondersteuning zij nodig heeft. Het drong bijvoorbeeld pas laat tot haar door en het verraste haar dat mijn moeder geen hulp nodig heeft bij aan- en uitkleden. Mijn zus en ik vroegen aandacht voor het eten omdat we gemerkt hebben dat ze niet zo goed meer eet. Bovendien bespraken we dat het goed zou zijn als ze meer onder de mensen zou komen.

De dagen na de verhuizing at mijn moeder dagelijks warm in het restaurant. De zorg liep regelmatig bij haar binnen om haar mee te nemen naar het restaurant, voor een maaltijd of een activiteit. Behalve tegen de warme maaltijd in het restaurant verzette mijn moeder zich tegen al deze activiteiten. Ze had tijd nodig om te wennen en is gewend om veel alleen te zijn. Met sommige verzorgenden en verpleegkundigen ontstond zelfs een flinke discussie omdat mijn moeder liever in haar appartement wilde blijven. Gelukkig hadden we anderhalve week na de verhuizing een hernieuwde intake. Toen namen twee verpleegkundigen ruim de tijd om te horen hoe het mijn moeder bevalt en wat voor haar belangrijk is. Ik hoop dat we toen duidelijk hebben kunnen maken dat eigen regie heel belangrijk is voor mijn moeder. En dat wij de goede relatie en de goede sfeer nog belangrijker vinden dan dat mijn moeder goed eet en onder de mensen komt. Ik ben blij dat we het gesprek zijn aangegaan.

Mijn moeder is verhuisd naar een zorgappartement. Ik hoop van harte dat ze beter gaat eten, meer gaat ondernemen en zich meer ontspannen en gelukkig gaat voelen.

 

Mijn moeder heeft deze column gelezen en heeft toestemming voor publicatie gegeven.